Ottersums plat

‘n Klèèn stukske Ootersóms dialékt.

“mien belèèvenisse mit die.re”

 Ik hèb ien mien lèève bè.st wel veul dinge mitgemakt mit allerha.nde die.re. Hiernao wat belèèvenisse.

Óp hu.nd had ik ’t vroeger nie zoo. Zeeker as ’t van die groote beeste waare. Één keer hèb ik ’n goejje beslissing genoome. Óp ’n woensdag fietste ik óp de Looisewèg van schôl nor huus.

Lie.pe d’r inèèns twee groote bouviers óp de straot. Ik had é.ngst, bin umgedrääjd én ovver ’t Duits Lijntje én de Schôpswèg nor huus gefietst. Lôtter die middag mós ó.ns Moet ok nor Génnep. Óp de fiets. Ze was nog mar èfkes wèg, toen ging de telefoon. Bliekt zïj dör die twee bouviers éngevalle en gebeete te zien! A.chteraf vie.l ’t nog wél mit, mar ik hèb ‘t tot óp de dag van vandaag mè.j nog steeds nie óp sommige hu.nd.

Now was ik volgens sommige mi.nse a.ltied zönne “zuute jong”. Toch nie a.ltied. Mien ta.ntes hadde ‘n par kiepe en ok ’n krielhântje. Gillie wilt nie weete hoe duk ik da beest hèb getè.rgd én verneederd. Hïj zoj zoo ’n burn-out hèbbe opgeloope.

Thuus hadde wïj ok de noodige knie.nd. Dat waare mojje die.re, mar vöral ok heel é.rg lékker. Dus as die beeste óp d’n té.lder kwaame, was ’t vör ó.ns feest. Behalve vör ó.ns Moet; die mós dor niks van hèbbe. Én Fât zö.rgde d’r wél vör dat de ânwas bleef dörgaon. Want één keer was d’r ’n nè.st van wél twintig jónge, én die kwaame d’r allemôl dörhin (én de mèèste kwaame ok wèr óp d’n té.lder)!

Gillie weete wél, dat ik mè.j ’n fli.nk stuk hard loop. Óp dit, momé.nt, wanneer ik dit stukske schrie.f, èfkes nie, want ik bin al ’n par wèèke geblesseerd. Vroeger lie.p ik mèèstal dör de wèj nor de boe.re ien de gèègend. Da ging a.ltied goe.d, Tot ik ’n keer dör de wèj nor Ka.mpse Wim lie.p. De stie.r, die dor a.ltied bïi de koejje lie.p had, di.nk ik, kwojje zin. Of ik toen rooje klojje ân had, weet ik nie mèr. Mar hïi kwam snuuvend óp mien af. Toen hèb ik toch é.cht hard geloope vör mien lèève. Gelukkig kon ik nog nét op tied ovver de schrikdraod springe en lie.p alles toch goe.d af. Én bin hard blie.ve loope tot op de dag van vandaag.

Zoo, dit was ’t dan alwèr vör dizze keer.

Duut hin én lôt ’t óllie allemôl goe.d gaon

Drikske van de Grevendaal